Een mooie zomermiddag, de kust brengt verkoeling, de vakantiesfeer wuift het duinengras in elke richting,
zilveren vogels en briljanten schepen zonder haast weerkaatsen de golven, een eeuwigheid verpakt in elk ogenblik.

De eglantier ontsnapte uit zijn keurslijf van afgemeten tuintjes, en voelt zich weer vrij,
vrolijk bloeiend in de eerste duinenvallei,
de bloempjes werden bottels, nu samen met het hoogste tij.

Wat zou het mooi zijn om dit te kunnen vatten in een volgend gerecht, zilt - zoete  bottels op een rij,
Een blozende  verleiding gevangen in een pot, weldra in een gerecht, het liefst met jou erbij,

Lieven 18 augustus 2009